Gedachtenkracht
'Kijk, op die school ga ik straks werken', zei ik tegen mijn man toen wij in 2001 verhuisden van Almere naar Steenwijk en nog geen 3 maanden later gaf ik daar mijn eerste les. Ik heb in totaal zo’n 11 jaar met veel plezier op deze school gewerkt voordat ik de overstap naar mijn eigen praktijk maakte.

Aantrekkingskracht
Een andere omschrijving voor 'gedachtekracht' is ook wel: 'de wet van aantrekkingskracht'. Als je iets bij een digitale winkelketen ziet wat jij graag wilt 'aantrekken', dan kun je pas overgaan tot het daadwerkelijke bestellen nadat je jouw maat en kleur hebt aangevinkt. Op die manier weet men precies wat er voor jou moet worden ingepakt en klaargemaakt en de ene keer duurt het wat langer dan verwacht, maar uiteindelijk staat daar de bezorger met jouw bestelling.

Magisch
De kracht van onze geest en de invloed daarvan op hoe wij ons voelen wordt nog steeds vaak onderschat. In mijn praktijk en dagelijks leven maak ik heel veel gebruik van gedachtekracht en ik weet daarom uit ervaring hoe ontzettend sterk de ‘wet van aantrekkingskracht’ kan werken.

Simpele logica
Als ik mij richt op positieve doelen gebeuren er hele andere leuke, gave, bijzondere, wonderlijke en soms zelfs magische dingen dan als ik mij richt op alles wat er allemaal niet goed gaat. Vergelijk het maar weer met die digitale winkelketen: ook daar kunnen ze pas voor jou aan het werk als ze weten wat jij wilt hebben. Dus…schrijf de bestelling voor jezelf op, visualiseer deze-hoe ziet, voelt, ruikt, proeft het als deze er is?-, maak een visionboard etc. Maar wat je ook doet: houd het concreet én positief.

Boodschappenmandje
Mocht jij je daarom komende kerst- of winterse dagen vervelen, dan heb je hierbij dus alvast een prima plan wat geheel uitvoerbaar is onder een deken op de bank of wandelend in de frisse buitenlucht. Zet ’m op en heel veel plezier met het vullen van jouw ‘boodschappenmandje’; ik ben nu al razend benieuwd naar jouw bestelling! 

 

Meer weten?
Wil je meer weten over de logische weg, om van wens tot werkelijkheid te komen?
Lees er meer over in mijn blog: Natuurlijke creatiekracht



 

Soms lees ik iets in de krant waar ik blij van word. De link naar onderstaand artikel was zo'n momentje.
 

PIEPJONG
Als piepjonge leerkracht kreeg ik in mijn afstudeerjaar tijdens mijn LIO (Leraar In Opleiding) voor een half jaar de verantwoordelijkheid voor mijn eigen klas.
Ik weet nog goed dat dit voelde alsof er een droom was uitgekomen. Machtig!!

FIRESTARTER
In mijn klas zat Tom. Een klein, alleraardigst kereltje dat zijn enthousiasme uitte te door heel hard te gaan 'fladderen' met zijn handen. Hierdoor had Tom de nodige extra ruimte nodig in de kring. Tom was ook lang niet altijd op tijd bij de wc, wat er voor zorgde dat ik hem op mijn allereerste LIO-dag kokhalzend mocht gaan verschonen, omdat hij zijn ontlasting tot aan zijn nek had zitten (vraag mij niet hoe hij dit voor elkaar had gekregen, ik kan je alleen vertellen dat dit zo was...).

LABELS
Ik begeleidde hem zo goed als ik kon en was geraakt en vastbesloten om meer te leren over het op maat kunnen begeleiden van kids die iets anders van mij nodig hadden dan de gemiddelde leerling.
Dus besloot ik als piepjonge juf na de PABO een kopstudie te gaan doen waarmee ik mocht gaan lesgeven in het speciaal onderwijs. De kopstudie leerde mij zowel uit de boeken als in de praktijk over de inhoud van labels zoals: autisme, ADHD, dyslexie etc.

SPECIAAL PLEKJE
Als leerkracht is ieder kind jou dierbaar, maar sommigen krijgen ongemerkt een speciaal plekje in je hart. Een voorbeeld hiervan is Joëlle met wie ik zo nu en dan nog steeds contact heb. 
Joëlle had o.a. grote moeite met afscheid nemen van haar moeder (groot respect voor haar moeder!!), waardoor ik mijn ochtenkringen tijden lang samen met haar op mijn schoot heb gegeven totdat een eigen stoel vlak bij mij een optie voor haar werd.

Veel was spannend en dikwijls veel te veel, maar stapje voor stapje sloeg zij zich er dapper doorheen. Alle dagritmekaarten gingen onder de kopieermachine en met haar mee naar huis. Thuis gekomen speelde zij de dag tot in de details na, met dit keer zichzelf op de plek van juf. Ouders wisten daardoor precies met wat voor een juf zij te maken hadden, welke woorden zij gebruikte, welke liedjes zij zong, de soort humor etc. Ik had overdag dus een klein spionnetje in mijn klas ? .

Als bevlogen leerkracht geef je een kind -zo goed als je kunt- wat het nodig heeft en als ouders zul je hier waarschijnlijk nog heel wat schepjes bovenop doen!

Eén van Joëlle haar vele kwaliteiten was haar grote gevoeligheid, wat haar parten speelde op het moment dat er bijvoorbeeld sprake was van een verandering die voor haar nog niet goed te overzien was. 
Maar haar grote gevoeligheid maakte haar ook enorm creatief en erg zorgzaam naar haar mede klasgenoten toe.

Of Stef met zijn grote eigenwijsheid, waardoor hij met regelmaat stond af te koelen op de gang (wat zijn eigen keuze was). Stef wist mij alles te vertellen over de vliegtuigen die laag over ons kleuterplein vlogen.

En dan Nick uit groep 4, die opbloeide toen hij helemaal alleen achterin de klas mocht zitten i.p.v. vooraan. Achterin de klas had Nick de ruimte om zich heen en op die manier had niemand last van zijn bewegingsonrust (ook de juf niet ?). En zolang hij aan mij kon laten zien voldoende bij de les te zijn, was dat zijn plek.

Het leuke is dat ik al schrijvend merk dat er heel veel kids én ouders op speciale plekjes in mijn hart zitten en stuk voor stuk hebben zij bijgedragen aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Zij hebben er mede voor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben.

HOKJES
Wat ik pas veel later over Tom leerde, is dat Tom zijn gedrag bij het hokje autisme hoorde en dat van Joëlle idem (binnen autisme heb je vele soorten). Stef paste er misschien ook nog wel bij en gelukkig heeft Nick in dit verhaal het hokje ADHD voor zichzelf.

Het niet kennen van het passende hokje, heeft van mij destijds geen slechtere juf gemaakt. In tegenstelling, ik denk dat ik zelfs een betere was... Terwijl ik meebewoog met het kind waren mijn verwachtingen van dit kind net zo hoog als de verwachtingen die ik van zijn klasgenoten had. Ik kan mij oprecht niet herinneren dat ik ooit heb gedacht: 'Maar dat kun jij niet, want jij bent of hebt...'

JA MAAR
Tegenwoordig werk ik in mijn eigen praktijk, waarin ik regelmatig hoor: 'Ja maar dat kan ik niet, want ik ben autistisch, dyslectisch, heb ADHD'.

Ja, dus?....

Je beperken tot jouw hokje, jouw label is misschien wel het meest gevaarlijke wat je kunt doen als het op jouw persoonlijke ontwikkeling aankomt!!!
Jij bent namelijk zó veel meer en waar jij tot toe in staat bent is zoveel groter dan het hokje wat jij met vele anderen moet delen!

Jij bent uniek en jezelf ontwikkelen gaat je hele leven lang door. Je leert door te doen, te ervaren, onderuit te gaan en weer overeind te krabbelen. Samen met jouw ouders en de mensen die om jouw geven beklim je die soms oneindig lijkend hoge berg met zijn vele doodlopende en gevaarlijke paden, maar man wat leren jullie veel op weg naar die top!

ZIEN MET JE OREN
Ga voor het kind en durf achter het label te blijven kijken om te ervaren wat dát specifieke kind nodig heeft om zijn unieke kwaliteiten tot groei en bloei te laten komen. Geloof me, als je durft mee te bewegen is een label echt niet nodig en is het onnodig om een kind te omkaderen met een hokje. Het kind vertelt jou op zijn eigen manier wel wat het nodig heeft en de beste manier om dat te kunnen horen is nog steeds met de oren van jouw hart, want die oren openen vaak onze ogen voor het ongeziene...

HET ONGEZIENE
Wat dikwijls ongezien blijft, zijn de -vaak onbewuste- verwachtingen van pap en mam voor het kind of zelfs de verwachtingen van een hele familie waar het kind aan moet voldoen. Wat ook vaak ongezien blijft is hoe vader of moeder in hun vel zitten, hoe de zwangerschap en geboorte was, de mogelijke reacties op vaccinaties of storende reflexen die invloed hebben op de gehele ontwikkeling van een kind enz. enz.

Een kind is zóveel meer dan een label!
Het label is alleen nog maar het topje van de ijsberg....

WEET-JE
Tom is mijn 'firestarter' geweest om verder te gaan kijken dan mijn neus op dat moment lang was en heeft een deurtje geopent dat nooit meer dicht is gegaan.

Joëlle is uiteindelijk zelf het onderwijs ingegaan en ik weet zeker dat zij de kinderen daar écht zal en kan zien voor wie zij zijn.

Stef werkt als steward, vliegt de hele wereld over en heeft als doel om piloot te worden. Ik weet zeker dat hij de passagiers tijdens de vlucht net dat ene stukje extra mee geeft.
 

NB. Alle namen zijn gefingeerd

Lees hier het artikel in de Volkskrant:
 

Huisdieren die angstvallig uit de buurt blijven van die ene persoon of kinderen die zich ineens ‘achter moeders rokken’ verschuilen. Vaak kunnen wij de reden van het gedrag niet verklaren, het is on-logisch. Echter, jouw gevoel/intuïtie is er altijd eerder dan jouw verstand…
 

Logica
Logica is iets waar dieren en kinderen nog niet zo heel veel mee bezig zijn. Vertrouwen op je intuïtie is voor hen van levensbelang. Dieren doen alles met hun gevoel en blijven er hun hele leven heel dichtbij in de buurt. Iedereen kent wel de verhalen van vertrekkende dieren bij naderende natuurrampen. Dit vertrek is er reeds vaak lang voordat wij er logica aan kunnen verbinden. Wij mensen leren namelijk ons verstand te gebruiken, te redeneren, de logica achter dingen te zoeken en raken op die manier steeds verder van onze intuïtie verwijderd.

In mijn werk tijdens het begeleiden van ouders en kinderen ga ik veelal op mijn intuïtie af. Ik volg dan ook trainingen om mijn intuïtie verder te versterken en te ontwikkelen. Dit is een enorm lastig en vaak frustrerend proces, omdat mijn verstand er altijd wel weer iets van vindt. De beste behandelingen zijn voor mij dan ook de behandelingen die ik op gevoel durf te doen, waarbij ik moeiteloos kennis, ervaring en intuïtie in elkaar kan laten overlopen.

Onderbuikgevoel
Heb jij dat ook wel eens, zo’n mistig onderbuikgevoel bij bepaalde mensen? Zo’n gevoel waar je jouw vinger niet achter kunt krijgen, het niet helder kunt krijgen waar dat gevoel op gestoeld is? Het contact is té leuk om mee te stoppen of de ander laat alles zo logisch klinken dat het wel goed moét zijn… Achteraf wordt het vaak pijnlijk duidelijk wat jouw onderbuikgevoel jou probeerde te vertellen: NIET DOEN of WEES OP JE HOEDE!

In mijn 5 jaar als zelfstandige heb ik dit al een paar keer meegemaakt en iedere keer doet het weer pijn. Zo ook deze zaterdagochtend toen ik heel relaxed mijn mail opende: boos was ik, vol ongeloof, ik voelde mij gefrustreerd en verraden, maar vooral verdrietig. Door datgene wat ik las was mijn mistige onderbuikgevoel in één keer helder, kon ik het in de ogen kijken en het keek verre van blij… weer niet geluisterd. Gelukkig geen natuurramp, maar wel opnieuw teleurgesteld in een persoon, een collega waarop ik gesteld was. Ik lijk maar niet te kunnen wennen aan het gegeven dat je de ander kunt gebruiken voor eigenbelang, dat is niet de manier waarop ik onderneem…

De beste vóór de wereld
Dit soort ervaringen geven je echter wel de mogelijkheid om te groeien als ondernemer. Ze kunnen je nieuwe energie geven en je helpen om net dat ene stapje harder te gaan lopen. Het zijn de momenten waaruit blijkt uit wat voor een soort ondernemers-hout je bent gesneden: vlucht je weg van het ongemakkelijke gevoel, verlamt het je dusdanig dat je stopt met ondernemen of besluit je jouw rug te rechten, de wonden te likken en er weer enthousiast voor te gaan? Ik kies voor het laatste, want ik ben een ondernemer, een ondernemer die de beste vóór de wereld wil zijn, niet de beste ín de wereld...